BK Antwerpen 2017

BK Antwerpen 2017

Foto Youri Bultynck

Het BK Antwerpen 2017…

Ik reed mijn eerste elite BK in 2009. Sindsdien is er veel veranderd.

Het vrouwenwielrennen kreeg grote ronden zoals oa The Women’s Tour, een prestigieuze wedstrijd waar het publiek in rijen dik de rensters komen aanmoedigen. We kregen de World Tour. De maximum afstand werd opgetrokken naar 160km. Grote mannenploegen begonnen ook een gelijknamig vrouwenteam met gelijkaardig materiaal.

Er veranderde veel en maar goed ook. Het internationale niveau ging de lucht in.

Ik volgde gisteren het NK en het FK, respectievelijk op NOS en FR3, live op tv. Ik, wielerfans maar ook jonge meisjes zagen Chantal Blaak naar de overwinning rijden op het Nederlandse Kampioenschap. Mede door dat gemis in mijn jeugd ontdekte ik het wielrennen pas toen ik 16 was. Op dat vlak is er dus weinig veranderd.

Soit, dit der zijde, terug naar het BK Antwerpen 2017.

2017 dus.

In België rijden we ons BK om 8u, en dit al jaren. Ik ergerde mij deze week zelf nog blauw aan rensters die, op social media, opnieuw moesten zeuren over het startuur. Waarom nog klagen? Dit is al jaren zo dacht ik. En nu, een paar uur na het BK, besef ik plots dat het went. Het went van steeds gewend te zijn om als renster minder van tel te zijn en plaats te moeten maken voor de mannen. Maar wanneer komt er dan verandering? België, het wielerland, loopt mijlen achter.

Nu ja, als werkmens is 8u geen uitzondering. Ontbijtje binnenspelen om 6u, startblad tekenen rond 7u30, vertrek om 8u maar nog eerst snel een plaspauze. Toiletten, euhm ergens? “Jullie toiletten bevinden zich achter het podium” kregen we te horen van de organisatie. Surprise, 3 gezellige Dixi’s, voor een peloton van 106 rensters (gelukkig niet de 153 die ze hadden voorzien).

Eens ons stressplasje achter de rug was begaven we ons naar de start. Na een week van tropische temperaturen was het koud. Vestje aan dus. 3min voor de start vestje uit. “Door omgewaaide dranghekken wordt de start met 10min uitgesteld” zei de microman. Tiens, lagen die een halfuur geleden ook al niet omver? De politie had het blijkbaar te druk, achteraf bleek oa met het berispen van renster Eva Maria Palm die haar identiteitskaart niet bijhad bij het verkennen van het parcours (no shit?) en met het opzetten van één of andere publiciteitsboog. Prioriteiten stellen natuurlijk! Die dames, die wachten wel.

 

Met nog een aantal aarzelingen konden we dan ein-de-lijk van start gaan. 4km neutralisatie, oertraag. Het duurde niet lang toen er gevallen werd, op de gevreesde tramsporen. Door de jungle dat Antwerpen geworden is (er liggen meer straten open dan dat er toegankelijk zijn – toplocatie voor een wielerwedstrijd dat duizenden mensen zou moeten lokken) hadden weinig rensters verkend. Voor mij was het ook een verrassing. Wachten op de slachtoffers (Palm kreeg blijkbaar geen hulp van de organisatie) en na veel geduld konden we er dan toch nog aan beginnen… De rensters maakten intussen grapjes. “Ale, zouden ze de koers nu nog is inkorten met een rondje? Straks moeten de mannen nog hun startuur verlaten. God behoede dat zoiets gebeurt.” Want we herinneren ons allen de flop van vorig jaar nog waarbij de vrouwen niet volgens plan op tijd binnen waren.

De koers, kermiskoers, was 102km lang. Euh kort. Worldtour wedstrijden liggen tussen de 120 en 160km. Laat het dan geen verrassing zijn dat buiten D’hoore en Kopecky weinig rensters aansluiting maken met de wereldtop.

Eens thuisgekomen (mijn eigen wedstrijd is voor een ander postje) keek ik naar de “uitgebreide samenvatting” zoals Sporza het zelf noemde. De samenvatting begon op 19km van het einde. Van het verlate startuur, de valpartij van Cant, de eerdere ontsnappingspoging van D’hoore en kompanen geen sprake. Onze koers begon blijkbaar op 19km van het einde. Met cameraposities waarmee je als student journalistiek nog geen eindwerk zou willen inleveren werden de vrouwen in beeld gebracht. De commentaar werd, zoals jaarlijks, verzorgd door de grootste zeur (sorry) van de sporttelevisie. Moest ik even weinig kennen van het vrouwenwielrennen als Michel Wuyts dan zou ik ook wegzappen bij het horen van zijn gejammer. Hij kent er niets van. Zijn vocabulaire gaat niet verder dan Vos, Cant en D’hoore (toegegeven bij de mannen gaat het niet verder dan Boonen en Nys). Interesse is 0,0. “Meisjes” aan de haard is het gevoel dat hij teweegbrengt. Please Sporza, doe er iets aan!

Dat het Belgisch vrouwenwielrennen niet te vergelijken is met de mannen profs moet je mij niet uitleggen. De meeste vrouwen werken fulltime. Sommigen zijn (alleenstaande) moeder. De mannen moeten enkel met de fiets rijden en worden er nog voor betaald ook. Daar kunnen die mannen uiteraard zelf niets aan doen. Het is hun gegund. De mannen die wel voor verandering kunnen zorgen, doen het echter niet.

Kortom Wielerbond Vlaanderen, stad Antwerpen, Sporza; het is 2017! Doe er verdomme iets aan!

Tara

 

Foto: Peter Geleen

 

 

 

Voorjaar 2017

Voorjaar 2017

“Long time no see” zoals ze zeggen…
Het vorige seizoen of zeg maar het afgelopen jaar in zijn geheel had ik slecht verteerd en wou ik liefst zo snel mogelijk doorspoelen. Nu het eindelijk terug de goede richting uitgaat met mij, heb ik ook de “goesting” teruggevonden om iets neer te pennen.

Ik mocht, tegen velen hun mening in, mijn contract verlengen bij Lares-Waowdeals en dat zorgde voor motivatie. Heel veel motivatie. Met een beter plan van aanpak, een trainer (Pascal Cloudt) en twee trainingskampen in februari heb ik mij op een betere manier dan vorig jaar kunnen voorbereiden op het seizoen. Tot mijn verbazing kon ik in Calpe mijn mannetje staan tussen de profs van de ploeg.

Door wat persoonlijke perikelen lukte het me echter niet om meteen de toon te zetten in de eerste wedstrijden, integendeel. In mijn eerste koers, Omloop Van Het Hageland ging ik tegen de vlakte . Twee weken nadien werd ik genadeloos naar huis gereden in mijn eerste Worldtour dit jaar, de Ronde van Drenthe. Het lukte mij maar niet om in mijn ritme te komen en mijn verhuis (ik verhuisde naar Haaltert) maakte het er niet beter op.

Intussen is mijn appartementje bijna klaar en gaat het op de fiets ook de goede richting uit. In Schellebelle reed ik mijn eerste mooie uitslag met een 8ste plaats als resultaat. Ik miste nipt het Oost-Vlaamse podium aangezien de wedstrijd dubbelde als Provinciaal Kampioenschap. In Malderen (ook PK Vlaams-Brabant) reed ik naar een 7de plaats en had ik, indien ik niet van Provincie was veranderd, kampioen van Vlaams-Brabant geworden. Toch een klein beetje een bittere pil daar ik al jaren die trui probeerde te bemachtigen. In Gooik-Geraardsbergen-Gooik kon ik me handhaven in het peloton maar door de achterstand die we hadden op de koplopers diende gans het peloton de wedstrijd vroegtijdig te verlaten. Jammer, maar voor het eerst in lange tijd had ik een goed gevoel op de Muur van Geraardsbergen.

De laatste weken was mijn team in een “winning mood” waardoor het bij mij ook begint te kriebelen om steeds beter te doen.

Mijn eerstvolgende doel is het Belgisch Kampioenschap te Borgerhout eind juni waar ik hoop op een goed resultaat! Hiervoor staan er ook nog enkele mooie kermiskoersen op het programma in eigen streek.

Programma:
5 juni – De Pinte
10 juni – Belsele
11 juni – Diamond Tour in Nijlen UCI 1.1
17 juni – Erembodegem-Terjoden
18 juni – Prosperpolder
20 juni – Schellebelle
25 juni – BK Borgerhout

 

New website

Vanwege te veel spam op m’n vorige site ben ik genoodzaakt geweest om alles te verwijderen en opnieuw te beginnen.

Positief bekeken; een nieuw jaar, een nieuwe site!

 

Due to too much spam on my previous website I was forced to delete everything and start off fresh.

Positive note;  it’s a new year, so a new website!

How my off-season is going so far…

Season 2016 has ended a while a go and I wanted to give you a quick update on my off-season so far.
2016 was a season I want to forget quickly due to the lack of results…
So to my big surprise, my team gave me a second chance and I was able to renew my contract towards 2017. Next year the team is stepping it up with some big name signings (Thalita De Jong, World Champion CX and Flavia Oliveira, Tour d’Ardeche winner).
Therefore I’m even more motivated to show the best of myself next year.
Due to my fulltime job I wasn’t able to enjoy a rest vacation so far this year, as all my vacation days were spend on racing.
In October I enjoyed a week off the bike in Turkey with my boyfriend.
In November we went to Prague and for my Birthday, at the beginning of December, we went to Dublin.

I can say my batteries are finally refueled and we are ready to work hard towards the new season.
I started working with a trainer (Pascal Cloudt from We-Train) who helps me to make progress.
Swimming, running, core, CX and evening rides on the rollers are currently on the menu.
At BikeMedical I did a bikefit to improve my position and I started training at a physiotherapist to improve my posture on the bike.

Ideally I would have liked to ride some CX races this winter but due to an injury in October (fracture in my leg) I needed to postpone that plan. Hopefully I’ll be able to ride my first ever CX race in January.

In February our first training camp will be held in Calpe.

I’ll keep you posted ?

Tara Gins extends her contract!

Tara Gins extends her contract!

Tara Gins will also be part of our team next year! She will not only be one of the riders, she will also help the team behind the scenes.

Tara Gins (°1990) started cycling at the age of sixteen. During the first years, she suffered from some bad knee injuries which made is hard for her to get to a higher level. As an elite however, she started getting better and better. The last few years, Tara has reached some beautiful results in the regional races.

“I feel great in this team thanks to its family-like atmosphere. This year was a big disappointment for me, so I’m glad the team still has faith in me and gives me another opportunity to prove myself.”, says Tara.

Bron: http://www.lares-waowdeals.com/news/tara-gins-extends-contract/

Ola Madrid!

Ola Madrid!

Ken je dat gevoel dat je zo blij bent met iets waardoor je het niet luidop durft te vernoemen uit angst dat ze je dan plots gaan vertellen dat het toch niet waar is? Toen ik het nieuws vernam van mijn ploeg dat ik zou starten in de Madrid Challenge (WorldTour, afwachtingswedstrijd van de Vuelta) heb ik een week of twee gezwegen uit schrik. Je weet nooit dat er nog iets zou tussenkomen, toch?

In de dagen voorheen ons vertrek zou ik wel nog de Lotto Belgium tour rijden. Dankzij onze sponsor, hotel La Pomme d’Or in Oudenaarde hadden we een prima uitvalsbasis voor deze koers. In de laatste rit, op vrijdag in Geraardsbergen, besloot ik niet voluit te gaan met oog op de wedstrijd in Madrid op zondag. 2x de Muur en 2x de Bosberg verteren was voor mij in ieder geval te veel van het goede. Ik besloot mezelf niet op te blazen en moest de rol al lossen op de Berendries.
Ploegmaatje Monique verbleef vrijdagnacht bij mij zodat we dan op zaterdagochtend sneller konden afzakken naar Zaventem. Amper hersteld van de Lotto Tour kwamen we in Madrid aan. Terwijl ik anders zo enthousiast ben om een nieuwe stad te bezoeken, zo enthousiast was ik nu om meteen in mijn bed te kruipen. Een dutje tot 19u, eten om 20u en opnieuw in bed om 22u30. Nope, geen tijd om de toerist uit te hangen.

Op zondagochtend begon het dan bij mij, stress! Na een eerste ontbijt ging ik even op de Tacx, om dan nadien terug aan te schuiven voor ontbijt nummer 2 (coureurs kunnen goed eten). Na een korte bespreking trokken we dan met de fiets richting wedstrijd.
Wauw! De straten van Madrid, boulevards, afgesloten voor ons om op te koersen! Tijdens onze verkenning liep er al een massa volk, iets wat je in België gewoon niet meemaakt. De verkenning was een kleine domper voor mij. Want shit, dat gaat hier omhoog? Mijn benen en gevoel zijn al een gans jaar niet wat ze geweest zijn en de minste helling kan dodelijk zijn.

Het startschot werd gegeven en we vertrokken voor een verkenningsrondje. Ik hoorde velen de vraag stellen die ook in mij opkwam: “Is dit een verkenningsronde, zo snel?”. Toen het definitieve startschot gegeven werd voelde je de zenuwen en het geduw. De eerste ronden kon ik mezelf vooraan handhaven, ook al was dat niet het oorspronkelijke plan. Ik had als opdracht om zoveel mogelijk in beeld te komen. Laat nu net de laatste plek in het peloton zijn dat evenveel in beeld komt dan de eerste. Eens ik het gevoel had dat ik het tempo aankon, en een eerste kleine schifting gemaakt was, liet ik mij verder uitzakken tot de laatste positie. Tot mijn grote verbazing kon ik goed volgen en vond ik mezelf minder ‘harken’ dan sommige rensters rondom mij. En ja hoor, daar was de cameraman, die mijn poep goed in beeld bracht. Altijd leuk voor de sponsors (en het thuisfront).

“Still two laps to go” hoorde ik bij het passeren van de streep. Is’t al bijna gedaan?? De wedstrijd was voorbij gevlogen, misschien niet verwonderlijk gezien het tempo van 43.1km/gemiddeld. Op één ronde van het einde kreeg ik in mijn oortje de melding om op te schuiven en Monique te helpen. Op het enige ‘heuveltje’ in het parcours gebeurde het dan, een grote valpartij. Fietsen vlogen langs alle kanten, ik wat ingesloten tegen de hekken. Het peloton ging niet meer stilvallen en ik zou niet meer kunnen aansluiten. Helaas. Achteraf gezien bleek dat ploegmaat Sarah betrokken was bij de val en dat Monique in haar eentje richting sprint trok. Ze kon een mooie 7de plaats behalen, toch knap tussen zulke kanonnen in haar eentje.
Ik kon dus mijn allereerste WorldTour koers starten én uitrijden. Voor de meeste rensters daar een evidentie, voor mij een droom! Ik heb de ‘goesting’ om te koersen terug te pakken en hopelijk kan ik ook nog in de laatste koersjes van het seizoen knallen! Tot op de koers?
Foto’s met dank aan Krist Vanmelle

Things to forget, things to look forward to

2016 hasn’t been going too well, however the year hasn’t ended either. I’m
trying to stay focused and positive for what the year can bring as it’s
only May yet.

Since the beginning of the year I’m having hard times managing the balance
between workload at work/home and racing. My build up wasn’t as good as
last year; the weather during winter wasn’t as good, I had to be prepared
more early for Argentina and got sick several times in between which made
it hard to keep building up as I should have.

I noticed my heart rate wasn’t as high anymore as it used to be (max 150)
and I was unable to train or race like last year. I got tired very easily and
lost my motivation. I went to several doctors and it seemed I just
‘overkilled’ it which is hard to accept. Rest and listening to my body was
the only way I would be able to return, and so I took a break from everything…
It ‘sucks’ because my teammates are performing well and I really miss being
a part of that fun group.

Since one week I started racing again and seeing some small progress. In
between I’m still training on a low heart rate and pace. In my last race I
finished in the peloton on a nice 30th place which gave me a little hope
again. I’m taking one step at a time and hopefully we’ll get there, sooner
or later…

This week Dorottya returns to Belgium and I’m looking forward welcoming
her! Next race is on Sunday in Malderen, where I got a 5th place last year.

Vierkant

Ik had nog geen update neergeschreven sinds Argentinië. Ik hoopte namelijk op goed nieuws maar bij gebrek hieraan zal ik jullie toch maar even informeren…
Zucht.

Na mijn ‘bewogen’ trip naar Argentinië keek ik er naar uit om me voor te bereiden op het Belgisch wegseizoen. Helaas werd ik amper 3 dagen na aankomst in eigen land opnieuw ziek, griep deze keer. Van 40 graden in San Luis terugvallen op -3 in Brussel doet wel wat met je lijf. Het duurde echter weken om mezelf terug wat menselijk te voelen. Een week voor ons vertrek naar Spanje (trainingskamp) liet ik men bloed nog controleren. Ik kreeg groen licht en weg waren we weer.
Na echter weinig of geen heropbouw had ik achteraf gezien beter naar mijn lichaam moeten luisteren. Vanaf dag 1 moest ik achter de feiten aanlopen. Ik zie mijn ploegmaten als ploegmaten en niet als concurrenten maar ik moet je niet vertellen hoe frustrerend het is om niet mee te kunnen. Klagen kan ik niet want zelfs onze kopvrouw duwde me letterlijk vooruit en ging zelfs colaatjes halen aan de volgwagen :-). De (ploeg)sfeer was in ieder geval top.

Halfweg onze stage voorspelde onze ploegleider nog onheil en hij had gelijk. Een dag na de rustdag was iedereen misschien net iets minder gefocust. In een afdaling gleed Monique weg, in een oogopslag ging ik zelf ook onderuit. Hoe of waarom weet ik niet. Wellicht een olievlek.
Nu, enkele weken later heb ik er een “mooi” litteken aan overgehouden op mijn kin en ben ik intussen 9 kinébeurten verder voor mijn schouderblessure. Al bij al veel geluk gehad dat het niet erger was maar opnieuw ‘ne krak’ in het koppeke.

Intussen zitten er al enkele wedstrijden op maar nog steeds draait alles vierkant. Mijn hartslag heeft in de laatste weken nog geen enkele keer de 150 aangetikt en toch word ik naar huis gereden. Op den duur weet je het letterlijk zelf niet meer…Overtraind of juist te weinig getraind?
Na veel gesprekken met de mensen rondom mij heb ik besloten om na het PK tijdrijden van morgen (05/04) een rustperiode in te lassen met enkel duurtrainingen. Hopelijk kan ik dan zo opnieuw opbouwen en nog iets moois maken van een jaar waarvan ik veel meer had verwacht.
MAAR om met een positieve noot te eindigen, het seizoen duurt nog lang ;-). Dankjewel aan ploegmaatjes, ploegleiding, collegaatjes & supporters die me zijn blijven oppeppen de laatste weken! Zot om iedereen zo te zien meeleven en dat deed zeker deugd!

Het is nog niet gedaan met mij ;-). I’ll be back.