Van zweten naar bevriezen

Back home!

Ik had de bedoeling om enkele tussentijdse updates te plaatsen vanuit Argentinië maar een slechte wifi verbinding en ziekte staken daar een stokje voor.

Waar was ik?

Daags na ons eerste verkenningsrondje besloten we een langere training af te werken. Kapitein Sarah (Inghelbrecht) zocht een leuk rondje op met daarin de slotklim van etappe 6. Deze klim zal ons op de voorlaatste dag voorgeschoteld worden op het einde van de rit. We zagen onderweg ongelofelijk veel (groen) moois. Wat past dat mooi bij onze groene outfit!?

Eens op de desbetreffende klim moest ik mijn ploeggenoten laten rijden. Amai, kan het nog zwaarder? Als mindere klimmer trok ik mij op aan het feit dat deze klim pas op het einde zou komen en dus binnen tijd finishen zeker haalbaar moet zijn.

Onderweg voelden we ons wel een beetje bekeken. Argentijnen zijn blijkbaar grote fan van het dameswielrennen? Automobilisten vertraagden om foto’s te nemen. Voetgangers draaiden zich om en haasten zich om hun gsm boven te halen. Te zot voor woorden!

De dag nadien was het de laatste dag voor onze eerste wedstrijd. Tijd voor een ‘coffeeride’. We maakten een klein rondje en zouden afsluiten met een koffie op het plein van San Luis… Tot Lotte plots op een verschrikkelijk misplaatst paaltje ten val komt. Ieders hart stond toch even stil op dat moment. De Merckx fiets, gehavend en met sporen van het gele paaltje. Lotte, van slag en in shock tegen de stoeprand. Politie en burgers meteen ter plaatste en klaar om de ambulance te bellen. Want ja, in Argentinië zitten ze wel in met wielrensters zo blijkt.

Gelukkig zonder al te veel schade, een schaafwondje hier en daar, besloten we allen samen terug te keren naar het hotel. Tijd voor wat oplapwerk en voorbereidend werk op onze eerste wedstrijd.

Zaterdagochtend werden we wakker van de regen die op de ruit tikte. Regen in Argentinië? Om 11u gingen we van start in de 3de Gran Prix van San Luis. Met 140 rensters werden we over smalle en vooral gladde wegen weggeschoten. Straten stonden op sommige plaatsen letterlijk blank. Een scherpe bocht lag dan weer onder het zand. Al snel na het startschot bleek dat de grote ploegen voor een schifting wouden zorgen. Een langgerekt peloton brak op verschillende plaatsen. Ik, die afgelopen nacht om 4u met buikkrampen nog op toilet zat, had geen power in de benen. Na amper 3 ronden reed ik doorweekt naar ons busje, voorzien door de organisatie. Over en out. Gaat dit heel de reis zo zijn?

Na wat gebeuk met mijn hoofd tegen de wand van het busje besloot ik om te supporteren voor mijn teamgenoten en de teleurstelling even door te slikken.

Sarah werd knap 7de in deze toch wel slopende wedstrijd!

De volgende dag waren we klaar voor de eerste rit van Tour de San Luis! De eerste rit bedroeg 110km, een tussensprint en 3 bergprijzen (in totaal 4 bergjes van 3de categorie). Ik moest en zou finishen want opgeven was nu geen optie, dan zou ik de dag nadien niet meer mogen starten. Ik voelde me de eerste kilometers top en kon mooi voorin handhaven. Wauw wat een verschil met gisteren? Ik wist dat ik de eerste klim na 18km en de tussensprint na 30km moest overleven om binnen tijd te finishen vandaag. Tot mijn verbazing zat ik bij het ingaan van de plaatselijke ronden nog mooi mee voorin. In deze ronden moesten we telkens nog een klim verteren. De eerste keer moest ik de rol lossen maar kon ik terugkomen. Op de volgende klim was het dan definitief over. Ik kon in een groepje van 15 binnenbollen op 18min van de winnares. Sarah I. liep me tegemoet: “Kelly is 3de!!”. Jepla, het eerste UCI podium is al meteen een feit!

 

 

Op zondag vertrok de 2de rit, deze keer volledig vlak, in het centrum van Vila Mercedes. Snikheet, met een temperatuur die opliep tot maar liefst 37 graden (!) werden we weggeschoten voor 97km. Na amper 12km was de eerste tussensprint waardoor het meteen vlammen was. De eerste schifting had ik overleefd alhoewel deze meisjes allemaal opnieuw later kwamen aansluiten. Eens Sarah terugkeerde van een lekke band, volgde ik mee naar de voorste gelederen van het peloton. Door de hevige tegenwind lag de snelheid laag maar in waaiers rijden blijft toch steeds duwen en trekken. Door de hitte begon ik bijna tegen mezelf te praten: ‘Waar blijft die bebouwde kom toch? Ik heb schaduw nodig!’. Pas na ongeveer 94km reden we opnieuw het centrum binnen en was het met de gas open richting finish. Mijn vooropgestelde doel van het peloton op’t lint te trekken in het voordeel van onze kopvrouw Kelly smolt letterlijk weg. Met het truitje volledig open bolde ik met 2minuten achterstand binnen. Kelly die nog half koers ten val kwam en hierbij haar hand bezeerde, kwam moegestreden over de meet als 10de! Karakter!

 

Maandagochtend 6uur. Ik werd wakker met verschrikkelijke buikkrampen. Nog is omdraaien, en nog is en nog is maar nee slapen zat er niet meer in. Ik sloop de kamer uit richting receptie en kon maar net op tijd de lift uitlopen richting toilet… Tot groot jolijt hadden mijn darmen nu ook een bondgenoot gevonden in mijn maag die besloot er alles uit te gooien. Een uur later, ik intussen terug in mijn bed, hoor ik Lotte bijna schreeuwend op de gang. Idem dito voor Lotte. Ziek, zieker, ziekst. Nog nooit zo ziek geweest in mijn leven. Op handen en voeten van bed naar badkamer en terug. Meer zat er niet meer in. Met pijn in mijn hart gaf ik forfait voor de 3de rit. Starten? Ik dacht er niet meer aan! Chapeau voor Lotte die toch nog besloot om de lange transfer van 2 uur te maken richting de 120km lange wedstrijd en deze aan te vangen. Nee, ik had het niet meer gekund.

Vanonder mijn lakens keek ik noodgedwongen naar de TV. Gelukkig werd de wedstrijd live uitgezonden of ik had de muren opgelopen van verveling. Na 30km zie ik een ploeggenoot de rol lossen, het is Lotte.

Na de wedstrijd werd duidelijk dat er nog meisjes niet gestart waren door ziekte. Was het het eten, de warmte of de vuiligheid die we binnen hadden gekregen tijdens de regenachtige wedstrijd op zaterdag? We zullen het nooit weten.

Het duurde nog een dag of 3 voor ik mijn eetlust terugkreeg en ik mezelf weer wat beter voelde. Op de dag voor ons vertrek kon ik, samen met Lotte, wel nog een mooie training van 4 uur afwerken. Een waterijsje, op de foto met meneer Pozzato, kijken naar watervallen en een babbel in ons beste Spaans met één van de locals die de koers op de voet volgde. Het was een perfecte dag om mee af te sluiten!

 

Na een afterparty die op poten werd gezet door de organisatie was het tijd om afscheid te nemen.

Sarah I, Sarah R, Kelly en Dorleta behaalden allen nog mooie resultaten waardoor het team op een geslaagde campagne kan terugkijken.

Ondanks de mindere momenten heb ik getracht er het beste van te maken. De groepssfeer was top en dit was een ervaring om nooit meer te vergeten!

Bedankt aan de ploeg & de sponsors om ons met topmateriaal naar Argentinië te sturen!

 

Maandag rond 23u arriveerden we terug in België. Wat is het hier koud!!!

Omdat beelden meer zeggen dan woorden, zal ik volgende week nog een filmpje posten over ons Argentijns avontuur!

 

Next: ploegvoorstelling op 21/01 en onze eerste ploegentraining op 23/01!

 

 

 

 

 

Viva Argentina

Als enige Belgische team kregen we een maand of twee geleden te horen dat we mochten starten in de ronde van San Luis, Argentinië. Nog groter was de verrassing dat ons team, dat nog maar net van start is gegaan, ook zal mogen deelnemen aan de ronde van Qatar in februari. ‘Coming in with a bang’ noemen ze dat dan. Lares-Waowdeals staat meteen op de kaart.

Afgelopen maandag was het eindelijk zo ver, we konden onze ‘biezen’ pakken en vertrekken naar warmere oorden. De laatste weken waren niet makkelijk. Ik moest mezelf extra zien te motiveren om te trainen in de koude en tijdens de late avonduren maar laat dat nu net de reden zijn waarom ik geselecteerd werd voor deze wedstrijd; om me een doel te geven om te trainen. Dat extra stukje cake heb ik dan ook graag laten liggen tijdens kerst en nieuwjaar.

Ondanks m’n hevige vliegangst stond ik te popelen om te vertekken. Eens in Zaventem aangekomen kwamen we toch wel niet Eddy Merckx tegen zeker? Eindelijk! Na tien jaar in het wielerwereldje te zitten werd het wel eens tijd dat ik hem mocht ontmoeten. Dit kan alleen maar een goed teken zijn voor de komende dagen (hoop ik). Om 15u vertrokken we richting Frankfürt. Eens daar geland was het 6uur wachten op ons vliegtuig naar Buenos Aires. Veertien laaaaange uren later kwamen we aan in het warme Argentinië. Onze teamgenoten die van elders kwamen, Sarah uit Oostenrijk en Dorleta uit Spanje vervoegden ons daar. Na een nachtje in Buenos Aires doorgebracht te hebben mochten we opnieuw de vlieger op. Met alle teams van buitenaf Zuid-Amerika bezetten we het hele vliegtuig. Eindbestemming San Luis. Oef, we made it, na 52uur onderweg zijn!

Kort na de middag maakte onze mechanieker de fietsen klaar zodat we een eerste rondje konden maken. Putten, barsten, zand (veel zand) en vooral veel verkeerslichten (iedere 300m). Misschien moeten we de weg nog wat beter leren kennen?

Het nieuwe materiaal is in iedere geval goedgekeurd. Bedankt Kask Helmets, Edco Wheels, Doltcini, Eddy Merckx, QM,… En natuurlijk onze top begeleiding :-).

Stay tuned!