Van zweten naar bevriezen

Back home!

Ik had de bedoeling om enkele tussentijdse updates te plaatsen vanuit Argentinië maar een slechte wifi verbinding en ziekte staken daar een stokje voor.

Waar was ik?

Daags na ons eerste verkenningsrondje besloten we een langere training af te werken. Kapitein Sarah (Inghelbrecht) zocht een leuk rondje op met daarin de slotklim van etappe 6. Deze klim zal ons op de voorlaatste dag voorgeschoteld worden op het einde van de rit. We zagen onderweg ongelofelijk veel (groen) moois. Wat past dat mooi bij onze groene outfit!?

Eens op de desbetreffende klim moest ik mijn ploeggenoten laten rijden. Amai, kan het nog zwaarder? Als mindere klimmer trok ik mij op aan het feit dat deze klim pas op het einde zou komen en dus binnen tijd finishen zeker haalbaar moet zijn.

Onderweg voelden we ons wel een beetje bekeken. Argentijnen zijn blijkbaar grote fan van het dameswielrennen? Automobilisten vertraagden om foto’s te nemen. Voetgangers draaiden zich om en haasten zich om hun gsm boven te halen. Te zot voor woorden!

De dag nadien was het de laatste dag voor onze eerste wedstrijd. Tijd voor een ‘coffeeride’. We maakten een klein rondje en zouden afsluiten met een koffie op het plein van San Luis… Tot Lotte plots op een verschrikkelijk misplaatst paaltje ten val komt. Ieders hart stond toch even stil op dat moment. De Merckx fiets, gehavend en met sporen van het gele paaltje. Lotte, van slag en in shock tegen de stoeprand. Politie en burgers meteen ter plaatste en klaar om de ambulance te bellen. Want ja, in Argentinië zitten ze wel in met wielrensters zo blijkt.

Gelukkig zonder al te veel schade, een schaafwondje hier en daar, besloten we allen samen terug te keren naar het hotel. Tijd voor wat oplapwerk en voorbereidend werk op onze eerste wedstrijd.

Zaterdagochtend werden we wakker van de regen die op de ruit tikte. Regen in Argentinië? Om 11u gingen we van start in de 3de Gran Prix van San Luis. Met 140 rensters werden we over smalle en vooral gladde wegen weggeschoten. Straten stonden op sommige plaatsen letterlijk blank. Een scherpe bocht lag dan weer onder het zand. Al snel na het startschot bleek dat de grote ploegen voor een schifting wouden zorgen. Een langgerekt peloton brak op verschillende plaatsen. Ik, die afgelopen nacht om 4u met buikkrampen nog op toilet zat, had geen power in de benen. Na amper 3 ronden reed ik doorweekt naar ons busje, voorzien door de organisatie. Over en out. Gaat dit heel de reis zo zijn?

Na wat gebeuk met mijn hoofd tegen de wand van het busje besloot ik om te supporteren voor mijn teamgenoten en de teleurstelling even door te slikken.

Sarah werd knap 7de in deze toch wel slopende wedstrijd!

De volgende dag waren we klaar voor de eerste rit van Tour de San Luis! De eerste rit bedroeg 110km, een tussensprint en 3 bergprijzen (in totaal 4 bergjes van 3de categorie). Ik moest en zou finishen want opgeven was nu geen optie, dan zou ik de dag nadien niet meer mogen starten. Ik voelde me de eerste kilometers top en kon mooi voorin handhaven. Wauw wat een verschil met gisteren? Ik wist dat ik de eerste klim na 18km en de tussensprint na 30km moest overleven om binnen tijd te finishen vandaag. Tot mijn verbazing zat ik bij het ingaan van de plaatselijke ronden nog mooi mee voorin. In deze ronden moesten we telkens nog een klim verteren. De eerste keer moest ik de rol lossen maar kon ik terugkomen. Op de volgende klim was het dan definitief over. Ik kon in een groepje van 15 binnenbollen op 18min van de winnares. Sarah I. liep me tegemoet: “Kelly is 3de!!”. Jepla, het eerste UCI podium is al meteen een feit!

 

 

Op zondag vertrok de 2de rit, deze keer volledig vlak, in het centrum van Vila Mercedes. Snikheet, met een temperatuur die opliep tot maar liefst 37 graden (!) werden we weggeschoten voor 97km. Na amper 12km was de eerste tussensprint waardoor het meteen vlammen was. De eerste schifting had ik overleefd alhoewel deze meisjes allemaal opnieuw later kwamen aansluiten. Eens Sarah terugkeerde van een lekke band, volgde ik mee naar de voorste gelederen van het peloton. Door de hevige tegenwind lag de snelheid laag maar in waaiers rijden blijft toch steeds duwen en trekken. Door de hitte begon ik bijna tegen mezelf te praten: ‘Waar blijft die bebouwde kom toch? Ik heb schaduw nodig!’. Pas na ongeveer 94km reden we opnieuw het centrum binnen en was het met de gas open richting finish. Mijn vooropgestelde doel van het peloton op’t lint te trekken in het voordeel van onze kopvrouw Kelly smolt letterlijk weg. Met het truitje volledig open bolde ik met 2minuten achterstand binnen. Kelly die nog half koers ten val kwam en hierbij haar hand bezeerde, kwam moegestreden over de meet als 10de! Karakter!

 

Maandagochtend 6uur. Ik werd wakker met verschrikkelijke buikkrampen. Nog is omdraaien, en nog is en nog is maar nee slapen zat er niet meer in. Ik sloop de kamer uit richting receptie en kon maar net op tijd de lift uitlopen richting toilet… Tot groot jolijt hadden mijn darmen nu ook een bondgenoot gevonden in mijn maag die besloot er alles uit te gooien. Een uur later, ik intussen terug in mijn bed, hoor ik Lotte bijna schreeuwend op de gang. Idem dito voor Lotte. Ziek, zieker, ziekst. Nog nooit zo ziek geweest in mijn leven. Op handen en voeten van bed naar badkamer en terug. Meer zat er niet meer in. Met pijn in mijn hart gaf ik forfait voor de 3de rit. Starten? Ik dacht er niet meer aan! Chapeau voor Lotte die toch nog besloot om de lange transfer van 2 uur te maken richting de 120km lange wedstrijd en deze aan te vangen. Nee, ik had het niet meer gekund.

Vanonder mijn lakens keek ik noodgedwongen naar de TV. Gelukkig werd de wedstrijd live uitgezonden of ik had de muren opgelopen van verveling. Na 30km zie ik een ploeggenoot de rol lossen, het is Lotte.

Na de wedstrijd werd duidelijk dat er nog meisjes niet gestart waren door ziekte. Was het het eten, de warmte of de vuiligheid die we binnen hadden gekregen tijdens de regenachtige wedstrijd op zaterdag? We zullen het nooit weten.

Het duurde nog een dag of 3 voor ik mijn eetlust terugkreeg en ik mezelf weer wat beter voelde. Op de dag voor ons vertrek kon ik, samen met Lotte, wel nog een mooie training van 4 uur afwerken. Een waterijsje, op de foto met meneer Pozzato, kijken naar watervallen en een babbel in ons beste Spaans met één van de locals die de koers op de voet volgde. Het was een perfecte dag om mee af te sluiten!

 

Na een afterparty die op poten werd gezet door de organisatie was het tijd om afscheid te nemen.

Sarah I, Sarah R, Kelly en Dorleta behaalden allen nog mooie resultaten waardoor het team op een geslaagde campagne kan terugkijken.

Ondanks de mindere momenten heb ik getracht er het beste van te maken. De groepssfeer was top en dit was een ervaring om nooit meer te vergeten!

Bedankt aan de ploeg & de sponsors om ons met topmateriaal naar Argentinië te sturen!

 

Maandag rond 23u arriveerden we terug in België. Wat is het hier koud!!!

Omdat beelden meer zeggen dan woorden, zal ik volgende week nog een filmpje posten over ons Argentijns avontuur!

 

Next: ploegvoorstelling op 21/01 en onze eerste ploegentraining op 23/01!

 

 

 

 

 

Viva Argentina

Als enige Belgische team kregen we een maand of twee geleden te horen dat we mochten starten in de ronde van San Luis, Argentinië. Nog groter was de verrassing dat ons team, dat nog maar net van start is gegaan, ook zal mogen deelnemen aan de ronde van Qatar in februari. ‘Coming in with a bang’ noemen ze dat dan. Lares-Waowdeals staat meteen op de kaart.

Afgelopen maandag was het eindelijk zo ver, we konden onze ‘biezen’ pakken en vertrekken naar warmere oorden. De laatste weken waren niet makkelijk. Ik moest mezelf extra zien te motiveren om te trainen in de koude en tijdens de late avonduren maar laat dat nu net de reden zijn waarom ik geselecteerd werd voor deze wedstrijd; om me een doel te geven om te trainen. Dat extra stukje cake heb ik dan ook graag laten liggen tijdens kerst en nieuwjaar.

Ondanks m’n hevige vliegangst stond ik te popelen om te vertekken. Eens in Zaventem aangekomen kwamen we toch wel niet Eddy Merckx tegen zeker? Eindelijk! Na tien jaar in het wielerwereldje te zitten werd het wel eens tijd dat ik hem mocht ontmoeten. Dit kan alleen maar een goed teken zijn voor de komende dagen (hoop ik). Om 15u vertrokken we richting Frankfürt. Eens daar geland was het 6uur wachten op ons vliegtuig naar Buenos Aires. Veertien laaaaange uren later kwamen we aan in het warme Argentinië. Onze teamgenoten die van elders kwamen, Sarah uit Oostenrijk en Dorleta uit Spanje vervoegden ons daar. Na een nachtje in Buenos Aires doorgebracht te hebben mochten we opnieuw de vlieger op. Met alle teams van buitenaf Zuid-Amerika bezetten we het hele vliegtuig. Eindbestemming San Luis. Oef, we made it, na 52uur onderweg zijn!

Kort na de middag maakte onze mechanieker de fietsen klaar zodat we een eerste rondje konden maken. Putten, barsten, zand (veel zand) en vooral veel verkeerslichten (iedere 300m). Misschien moeten we de weg nog wat beter leren kennen?

Het nieuwe materiaal is in iedere geval goedgekeurd. Bedankt Kask Helmets, Edco Wheels, Doltcini, Eddy Merckx, QM,… En natuurlijk onze top begeleiding :-).

Stay tuned!

Trapje hoger

Bij deze eindelijk nog eens een update. Seizoen 2015 zit er op!

Bij aanvang van dit seizoen dacht ik dat het misschien mijn laatste jaar zou worden. Uiteindelijk waren de resultaten beter dan gehoopt en kon ik opnieuw een stap vooruit zetten.

2014 was het eerste jaar dat ik kon afronden zonder blessures. Door nadien een goede winter te kunnen doormaken, heb ik wellicht de goede basis gelegd die ik nodig had voor een goed 2015.

Op 2 ‘dingetjes’ na heb ik al mijn doelen behaald. Een top10 plaats in een UCI wedstrijd zat er jammer genoeg nog niet in en het Belgisch Kampioenschap werd het dieptepunt van mijn seizoen. Na dat BK heb ik het toch moeilijk gehad om er opnieuw bovenop te komen en waren de resultaten minder.

Hoe dan ook zal ik vooral de hoogtepunten onthouden zoals mijn 2de plaats op het Provinciaal Kampioenschap in Malderen en mijn 2de plaats op het criterium in Eeklo. Verder mocht ik voor het eerst deelnemen aan een Franse rittenkoers, de Trophee D’or.

Kortom, ik mag mijn seizoen afsluiten met 10 top10 plaatsen en ben hier, voor mijn doen, zeer tevreden mee.

Ik wil alle supporters, sponsors, begeleiders, team, rensters etc bedanken voor een fantastisch jaar!

Bij deze wil ik dan ook mededelen dat ik de kans gekregen heb om het op een hoger niveau te proberen. Ik wil mijn team, De Sprinters Malderen bedanken voor hun steun en de kansen die ik gekregen heb. Het waren twee ongelofelijk mooie jaren! Volgend jaar zal ik uitkomen voor het nieuwe Lares-Waowdeals UCI Team!

Tot in 2016 ?!

Eerste seizoenshelft

Voorjaar

We zijn nu al meer dan halfweg het seizoen en ik kan niet klagen over de resultaten. In de voorjaarsklassiekers kwam ik nog wat te kort, wat voor mij normaal is door gebrek aan tijd. In Dwars Door De Westhoek (eind april) kwam ik al vroeg in de wedstrijd zwaar ten val. Ondanks de gekneusde rib en enkel kneuzingen op mijn been, reed ik de week nadien m’n eerste top10 plaats in Boortmeerbeek. Er waren 3 rensters voorop geraakt en ik sprintte mezelf naar een 4de plaats van het peloton, 7de in de uitslag dus.

 

Zilver op het PK

Twee weken later, op 16 mei reed ik m’n allereerste top20 plek in een UCI wedstrijd ooit, ik werd 19de in de massasprint te Houthalen (Maarten Wynants trofee). Vanaf dan was het pieken richting het Provinciaal Kampioenschap eind mei. Deze wedstrijd werd georganiseerd door de voorzitter van onze ploeg. Vanaf de eerste ronde raakte ik voorop met nog 4 andere rensters. We konden de hele wedstrijd voorop blijven en sprinten om de zege. Het beste was er jammer genoeg af bij mij en ik werd 5de. De wedstrijd werd gewonnen door de Nederlandse Kim De Baat voor Kaat Hannes. De enige andere Brabantse in de kopgroep, Annelies Vandoorslaer werd 3de waardoor ik dus 2de werd van mijn provincie. Maaike Poelspoel vervolledigde het PK podium.  Het harde werken werd beloond.

 

2de plaats criterium GP Stad Eeklo

Eind mei stond dan de zware wedstrijd Gooik-Geraardsbergen-Gooik op het programma. Jammer genoeg zat ik net wat te ver geplaatst op de Muur waardoor ik het eerste pak moest laten rijden. Na 120km zat mijn wedstrijd er op. Enkele dagen later besloot ik nog last-minute naar het criterium in Eeklo te trekken, een nieuwe wedstrijd op het programma bij de dames. Een mooie organisatie maar een teleurstellende opkomst. Ik wist dat ik, door het kleine deelnemersveld, de wedstrijd zelf ging moeten hard maken. Na enkel keren te demarreren kon ik wegblijven en kreeg ik na 1 ronde versterking van 3 andere rensters waaronder ploegmaat Sarah. Met 4 reden we naar de finish. Ik, met een tekort aan ervaring in zulke situaties, zette m’n sprint van te ver aan en werd met een grote marge geklopt door Evelyn Arys. Uiteraard was ik wel zeer tevreden met m’n 2de plaats.

Twee weken later kon ik opnieuw postvatten in de juiste ontsnapping, in Belsele. In een kopgroep van 13 werd er gesprint om de zege. Ik werd 9de. Een dag later werd ik in een zeer hectische en gevaarlijke wedstrijd bij de profs 28ste in de Diamond Tour Nijlen.

In de laatste wedstrijd voor het BK, georganiseerd door één van onze hoofdsponsors (GP Van Eyck Erembodegem) werd ik mooi 5de in de massasprint.

 

Teleurstellend BK

Afgelopen weekend werd het BK verreden in Tervuren. Het doel was om beter te doen dan mijn 11de plaats van vorig jaar in Wielsbeke. Helaas werd het voor mij een totale off-day, een serieuze teleurstelling om te verteren. Ik heb hier lang naar toegewerkt en het is moeilijk te vatten dat het dan plots zo slecht kan gaan. Te weinig geslapen in de week voordien, een ontbijt dat op m’n maag lag en wellicht mezelf te veel druk opgelegd. Voor sommige wedstrijden ben ik te relax, voor andere wedstrijden loop ik te stressen. Ik ben dan ook een persoon van vele uitersten :-). M’n vooropgestelde scenario dat er 20 à 30 rensters zouden wegrijden op de Horenberg kwam uit maar ik was er zelf niet bij. Met nog 1 ronde te gaan verliet ik gefrustreerd te wedstrijd, de teleurstelling was te groot. Ik besloot dan ook om een week rust in te lassen om alles te laten bezinken. Hopelijk kan ik de komende weken nog enkele mooie resultaten rijden. Binnen 2 weken staat mijn eerste meerdaagse van het seizoen op het programma, de Beneladies Tour met 4 etappes. In augustus neem ik deel aan de Trophee D’or en in september eindig ik m’n seizoen met de Lotto Belgium Tour.

 

Goulash met friet (deel 2)

Het was vrijdagochtend. Normaal was ik al onderweg naar de ronde van Luxemburg (GP Elsy Jacobs) maar door mijn val van de week voordien besloot ik om thuis te blijven. Ik had een rib gekneusd en ademen ging nog steeds moeizaam. Voor de rest zag mijn lichaam er uit als een waterverf schilderij met blauwe ondertoon. Daarbij wou ik Dorottya liever zelf naar haar eerste wedstrijd brengen. Na lang twijfelen gooide ik ook mijn fiets in de koffer. We zien wel, dacht ik. Dorottya viel onderweg naar de koers in slaap, blijkbaar had ze niet veel last van stress. Zelf ben ik een ongelofelijk ‘stresskieken’. Eens aangekomen op de wedstrijd begeleidde ik haar naar de inschrijving. Daar stond ik dan, tussen de nieuwelingen en de junioren. Toen de wielerbond mij bijna om mijn licentie vroeg maakte ik duidelijk dat ik alleen maar meekwam als vertaler/tolk.

Toen ik haar om haar truitje vroeg zodat ik het rugnummer kon opspelden gaf ze mij haar trui met lange mouwen. “Nenee, I need your shirt for the race, you know short sleeves’, maakte ik duidelijk wijzend naar mijn korte mouwen. Dorottya had enkel dit truitje mee. “Too cold” zei ze. Bij een temperatuur van bijna 20°C ging ze van start.

De wedstrijd bleef zoals vaak bij de dames jeugd volledig gesloten. Bij bijna iedere doorkomst was er een premie te verdienen maar dat verstond zij natuurlijk niet. Toen ik riep om te sprinten kreeg ik enkel een lach terug van haar. Ik weet intussen dat dit wilt zeggen dat ze het niet begrepen heeft. Bij elke tussensprint kwam ze als 2de, 3de renster over de meet. Ze gaf mij dus de indruk dat ze nog wat over had. Met een compact peloton kwamen ze de laatste bocht door. Toen ik mij intussen zelf aan het aankleden was voor mijn wedstrijd zag ik haar van op een afstand naar een 4de plaats sprinten. Omdat één van de meisjes voor haar nog nieuweling was, werd zij dus 3de bij de junioren. Yes! Al meteen een eerste podiumplek. Zo fier als een gieter nam ik meteen een foto om naar het thuisfront te sturen. Ohja, ikzelf werd verrassend 7de bij de elites.

De dag nadien stonden Doro’s bloemen te pronken op de ontbijttafel. Aangezien er geen wedstrijd op het menu stond besloten we om er een leuke daguitstap van te maken. De Merckx & Ickx Expo in Brussel bezoeken stond al een tijdje op onze verlanglijst en nu konden we Dorottya eens rondleiden in de hoofdstad. Als je dacht dat iedere wielerliefhebber op aarde weet wie Eddy Merckx is dan heb je het mis. Voor Doro was Merckx een onbekende. Naast het wielrennen heeft Dorottya nog een passie, fotograferen. Ze gunde haar ogen de kost aan al de pronkstukken uit Merckx zijn carrière en maakte enkele mooie foto’s. “Merckx won 525 wedstrijden” vertelde ik haar. Zij kon haar oren niet geloven en Merckx heeft er een nieuwe fan bij.

Na een bezoekje aan de Expo bezochten we de stad. Eens aangekomen vond ik het toch moeilijk, dat rondleiden. Wat zou haar interesseren? Als je zelf al ontelbaar vaak in Brussel bent geweest dan heb je het wel gezien. Ik besloot dan maar de ‘Chineeskes’ achterna te gaan en haar Manneken Pis te tonen. Merckx kende ze niet maar Manneken Pis? “Ik heb al eens foto’s gezien van toen hij traditionele kledij aanhad uit Hongarije” zei ze.

Ze ging meteen in de rij staan toen ik haar vertelde dat het beeld van Everard ’t Serclaes geluk zou brengen bij het aanraken ervan. Wielrensters (& renners natuurlijk) blijven toch bijgelovige beestjes, niet waar? Na een blokje rondstappen wou ze al graag terug naar huis. “Ik stap normaal niet de dag voor een wedstrijd” zei ze. Tja, waar is de tijd naartoe dat ik ook nog zo redeneerde? Ik zou het me alvast nu niet meer ontzeggen om een dagje te gaan shoppen voor de wedstrijd. Die zware benen nemen we er met veel plezier bij!

Bekomen van ons “zwaar avontuur” in Brussel vertrokken we daags nadien naar Sinaai voor onze 2de wedstrijd van dit verlengde weekend. Het regende pijpenstelen, een zwaar contrast met afgelopen vrijdag. Met veel tegenzin stapte ze uit de wagen om haar klaar te maken. Lap, madam was haar regenlaarsjes vergeten. Als Belg liggen die regenlaarsjes standaard klaar in de ‘koersvalies’, voor Hongaren ligt dat toch net iets anders. Het moederinstinct in mezelf besloot dan maar om zelf met natte voeten te koersen. Je zorgt namelijk niet alle dagen voor een steratleet. Intussen had ik een dag de tijd gehad om Doro duidelijk te maken wanneer een tussenpremie wordt uitgereikt. Na enkele ronden werd duidelijk dat de boodschap was overgekomen. Maar liefst 4 ronden na elkaar werd haar naam afgeroepen als de winnaar van deze sprints. “Wow, she’s on a roll” dacht ik. De naam Dorottya Kanti was nu duidelijk gelanceerd. Er kon nog een renster nipt het peloton voorblijven en Doro had zich schijnbaar laten verrassen. Ze betaalde weer wat leergeld en bolde zo als 9de over de meet.

Na Doro’s wedstrijd was het mijn beurt bij de elites, ik werd 20ste.

Wordt vervolgd.

Goulash met friet (deel 1)

België, het beloofde land voor alle beloftevolle jonge coureurs. Wat wil je in godsnaam in Belgïe komen zoeken? Bah, meer regen dan zonneschijn. Meer afgrijselijke gebouwen dan natuur. Meer frustratie dan vriendelijkheid. Terwijl wij dromen van een leven onder de zon, zoeken de renners en rensters België op. Zo ook Dorottya Kanti: Hongaars, knap en amper 17. Je bent jong en je wilt wat en zo jaagt ‘Doro’ haar droom na om prof te worden. Vol bewondering was ik, toen we die woensdag haar gingen ophalen op de luchthaven van Charleroi. Ik probeerde mij voor te stellen hoe het moet voelen om voet aan grond te zetten in een land dat je niet kent, moederziel alleen. En vooral: ze spreekt de taal niet, ze spreekt zelfs geen Engels. Nee, ik kan mij dat gewoon niet voorstellen. Toen ik haar in eenvoudig Engels en met veel gebarentaal vroeg hoe haar vlucht verlopen was werd mij snel duidelijk dat dit haar allereerste vlucht was. Ja, echt.

Een weekje voordat Doro zou aankomen was het plan nog dat zij bij de voorzitter van onze ploeg zou verblijven. Door omstandigheden werd dat plan even on hold gezet en moest ik dus noodgedwongen op zoek naar een ander onderkomen. Na lang zoeken had ik nog steeds geen oplossing kunnen bedenken. Met puppy ogen heb ik mijn wederhelft dan toch kunnen overhalen. We gingen voor een tijdje ‘pleegouders’ worden. Geen logeerkamer en dus hadden we een klein probleempje. Mijn bureau op zolder moest dan maar plaats maken voor een logeerkamer. Steve stak nog snel even een bed in elkaar en bezocht Ikea. Een voetmatje onder het bed, een bloemetje op haar nachtkastje, een mini koelkast… Een hotelkamer à l’improviste.

Een geluk bij een ongeluk was ik net thuis die week. Door m’n val in de wedstrijd Dwars door de Westhoek op zondag werd ik daags nadien onwel op het werk door enkele zware kneuzingen. Zonder dat zij zich bewust was van de pijn dat zich afspeelde in mijn lijf maakte ik op donderdag een klein eerste ritje met haar. Ze zat in mijn wiel en bleef daar zitten gedurende de gehele rit. Of toch bijna. Regio Dworp kan je nu eenmaal niet vermijden dat je eens een molshoop tegenkomt. Op dat ene bergje kwam ze dan toch naast me rijden, erop en erover. Enkel een blinde ziet niet wat voor talent zij in huis heeft…

Wordt vervolgd.